Tomas
41 dakika önce
13 Temmuz 2009 Pazartesi
11 Temmuz 2009 Cumartesi
10 Temmuz 2009 Cuma
09 Temmuz 2009 Perşembe
ASİT KAFASI: THEY CALL IT ACID//!f BU FİLMİ GETİRSİN, s'il vous plait
The UK -1988 - the birth of one of the most long-lasting cultures and musical genres since Rock 'n' Roll itself – Acid House. In two years it was to outgrow the underground clubs of London and see millions of Thatcher’s children dancing through the night and shouting ‘Mental’ at massive illegal warehouse parties and outdoor Raves, attended by tens of thousands, they called it ACID HOUSE.
Driven by a media hate campaign, the British Government acted against this new culture by pushing a bill through Parliament that would outlaw these illegal parties. Millions of pounds were spent funding a special Police Unit, whose sole purpose was to crush this movement, never before has the UK seen such a reaction against a youth culture . In response, the Ravers formed The Freedom to Party Campaign who’s slogan was ‘Let the People Dance’, but by 1990 the police’s tactics got heavy handed and the Government at last won the war against Acid House - the illegal party scene was all but stamped out.
THEY CALL IT ACID is a feature length documentary which plots the emergence of this culture from its musical roots in Chicago and Detroit, to the melting pots of Ibiza, London and North England where these elements were brought together by a small number of DJs, musicians and promoters. Fed up with the 80s society that they were living in, they created the illegal Acid House party scene. Far from being just a culture of music, fashion and drugs, Acid House broke down long-lasting barriers in the UK, bringing together black and white, rich and poor and groups of previously opposing football hooligans. 12 months from its conception it was to bring on board millions of people and through the 90s spread worldwide, with the birth of the super club, massive licensed outdoor Raves, Dance Music festivals and the rise of the super star DJ, many of whom are now world famous.
Film Trailer - They Call it Acid from Gordon Mason on Vimeo.
Narrated by Robert Owens, one of the most distinctive voices of House Music, with a seminal soundtrack compiled by DJ ‘Evil’ Eddie Richards, one of the UK’s foremost House pioneers, THEY CALL IT ACID features over 60 interviews with both the originators and followers of the Acid House scene and the Police and Politicians who opposed it. Featuring unique film from many of the first illegal clubs and parties as well as never-before-seen footage of Police raids as they clamped down on the scene. http://www.theycallitacid.com
NEDKO SOLAKOV: 99 KORKU//
Modern zamanların salt korkular tarafından biçimlendiği söylenebilir. Daha doğrusu biz artık modern olmayı korkularımızdan biliriz. Biz buna korku deriz, başkası risk der, ama sonuçta kendimizi güvende hissettirmeyen dürtülerin bütünü bir duygu durumunda modern olduğumuzu vurgularız. Korku politikaları güncelimizi belirler, üzerine bizi de şekillendirmiş olur. Böylece düşmanımızdır korktuğumuzdur. Söz de şöyle değiştirilir: "Korktuğumuzun korktuğu dostumdur."
Nedko Solakov, Documenta 12'de sergilediği 99 Fears desenlerini Phaidon'dan kitaplaştırdı. Her desenin bir korkuyu tanımladığı kitap sadece bu işin dökümünden oluşuyor. Ellerden öpüş.
http://nedkosolakov.net/content/fears__top_secret/index_eng.html#
Fear 09: A fearless adventurer is on his way to climb up his last mountain. After that he will only stay home, reading newspapers, drinking tea and picking his nose. This is the daydreaming in his head right now. He is used to it. Actually this really will be his last mountain. An avalanche is coming.
Fear 11: A big fear, a medium-sized fear and a small fear decided to work together on a family of four.
Fear 37: A balloon and a cactus became friends. For the time being – everything OK. The cactus' pricks are minding the tender balloon, and the balloon keeps itself close to the ground for a better chat with the cactus (even though the balloon can easily go 56 metres high).
Fear 76: A giant spaceship (with hostile aliens inside) is approaching the Earth. All the people who, in general, are watching Holywood blockbusters are horrified. The rest (72 people in mid Africa) are not scared at all.
Fear 78: A desperate man wants to commit suicide by jumping from a cliff. Here comes an unexpected obstacle – there is no water down there, only stones, very hard and ominously looking stones.
fear 77: A husband is giving his wife a huge flower. Her fear: it seems that this time he did (apparently secretly) a really bad thing.
sources: phaidon, creative review, curated.
Çok taze! :
You seem to have a sense of humor in the face of these fears, though.
THE FASHION BLOGGER POWER LIST//
Günde 1000'den fazla post okuyan benim gibilerinin (bu sayı daha fazla ama artık bir postun kalitesini görünce anlar kıvama geldim sanırım) başlıkları genelde arkadaş blogları, sanat blogları, moda blogları ve müzik blogları şeklinde sıralanıyor. Bu dört başlığın altı ise gün boyu kaynıyor.
Art Review'da mesela yılın 100 sanat insanını yayınlarlar. Blogosferde ise şimdilerde en çok yükselenler moda bloggerları. Bunu bize moda bloggerları ile yapılan sergilerden, tasarımcıların bloggerlara verdiği önem gösteriyor. Yetmiyor, markaların vitrin tasarımcıları (visual merchandiser denen insanlar) bloggerlara özel vitrinler tasarlıyorlar. Tüm bu lüks tüketim akışı içinde ise genel eğilimlere vakıf olmak dışında keyif aldığım şey moda bloglarında sevdiğimiz kıyafetlerin nasıl yapıldığını gösteren postlar.
The Daily Beast'in yaptığı ise sıralamada okumadığım/bakmadığım bir blog var. Onun dışında Bryanboy'un tüm düşüklüğü, avamlığı ve mizahına kapılıyorum. Bir süre kendisiyle kafayı bozmanın büyüsüne yakalandığı için okumayı kesmiştim. Gezip gördüklerini kendi çöplüğünden anlattığından beri tekrar okumaya başladım. Özellikle Paris'te çantasını çaldırdıktan sonra çalanları hızla bulan Fransız polisine düzdüğü methiyeyi okurken, yazının sonuna bıraktığı not çok bunalım bir sabahımda kahkahayı bastırtmıştı: " PS. OMG I know this isn't appropriate to say but jesus fuck, some of the police officers were GAWWWWWJUS! "
The Sartorialist sokak modası denen yere dikkat çeken ve muadillerinin üremesini sağlayan biri olarak trend analizcilerinden sektördeki herkesin yerini bir kere daha sorgulamasına sebep olan biri. Sokakta çektiklerinin de önünü açan Scott Schuman moda tarihine adını siber harflerle yazdırdı. Ona bakmamak bu dine inananların kutsal sudan içmemesi gibi bir şey.
Susie'yi ise aslında ilk zamanlar okuyamıyordum. Zira evde kendi kıyafetlerini giyip poz veren kızları çok sıkıcı buluyorum. Onlara ayıracak zamanım da yok. Susie, yeniler içinde Bryanboy gibi çirkef değil de biraz daha naif bir yerden konuşuyor. O da kendini fotoğraflayanlardan fakat bazen gerçekten güzel parçalar buluyor, üstelik kendini sürekli bir balkonda fotoğraflıyor. Bu bir nebze daha havadar bakmamıza sebep olabilir. Susie'yi okurken bu kadar meşhur olduğunu da bilmiyordum, ne zaman birkaç moda blogu konuşmasını takip ederken Diane Pernet ile gördüm, o zaman kıza neler olduğunu anladım. Sanırım onu okumaya devam edişim yazarkenki heyecanının baki oluşundan.
Moda bloggerları gibi söyleyelim: J'adore Tommy Ton! Kim değil ki? Aslında sadece ayağa bakıyor ve ayakkabı fotoğrafı ağırlıklıydı fakat düşman değildi. Ayakkabının bir heykel kompozisyonu olarak düşünüldüğü bir zamanda ayakkabı avına çıkıyordu.
Şimdilerde ise sizi öyle bir güncelliyor ki moda camiasındaki herkesle arkadaşmışsınız sanıyorsunuz. Bir fotoğraf blogu olarak The Sartorialist'in yolundan gidiyor fakat genelde biraz daha merak ettiğimiz moda sektörü aktör ve aktöriçelerini fotoğraflıyor. Herhalde en korktuğum fotoğrafı, Vogue Nippon'un editörü cadaloz Anna Dello Ruso. Allah öylesini göstermesin. Amin.
http://www.thedailybeast.com/blogs-and-stories/2009-07-08/the-fashion-blogger-power-list/#
WENDY&JIM @ projektGALERIE//
source: berlin.unlike
http://www.wujsympathisant.com
http://www.projektgalerie.net
Çok kötü bir zamanda François Ozon'un "Veda Vakti"ni izlemiştim. Sonra bir gün, bu filmden çıkan ölmek haline yaklaştığım bir zamanın uzunca bir notunu bulmuş ve onu eski bloguma koymuştum. İnsan öldüğü anlarla karşılaştığında notunu düşmek istiyor.
Bu yıl Arnaud Desplechin'ın İstanbul Film Festivali'ndeki "Un conte de Noël" filmini gördüğümde karşımdaki Melvil Poupaud bana tüm değişen zamanı yeniden düşündürttü. Çok taze, hayatımdan birini duygu olarak yaka paça, fizik olarak sakin sakin atmışım. İnsan bazı şeylerden kurtulduğunu böyle böyle anlıyor ve sanırım hayatta kalmak böyle bir şey. Filmden sonra filmin bir devamı (çok beğendiğimiz filmler çıktıktan sonra ayaklarımızdan akmaya devam eder) gibi karşımda oturan ve o gün bilet sahibinin gelmediği yerin talihlisi arkadaşım karşımda oturuyordu ve bu yaka paçalık hakkında ilk defa bir konuşma yapılıyordu. Film, aileden çıktığı sorgulamayı, "Veda Vakti"nin ölüm zamanlarından taşındığım yeni hayatın içine yerleştiriyordu. Böylece bir zaman kesitine biçtiğim "senden önce/senden sonra" rolü bu iki film arasında dağıtılıyordu.
Melvil Poupaud ile böyle derin karşılaşmaların sonu hep hayatımıza değmemize sebep oluyor, su bulanıyor. Bu yazıya gelme sebebi ise bu karşılaşmaların dışında bir hikaye: Kate Moss kendisine el veriyor. Melvil Poupaud şimdi popüler bir kutsanmada, yıkanıyor. Bunu da Vogue bildiriyor:
Kate Moss et Melvil Poupaud s'enlacent pour Fred
p.s. : Bahsedilen, Fred adlı yılların Fransız mücevheratçısına yapılan bir çekimdir.
08 Temmuz 2009 Çarşamba
YAZAR MARKETİNG OKUR FARKETİNG//
foto: Çağrı Kılıççı
Elif Şafak'ın birkaç hafta önceki konuşmasından çıktığımızda aptal gibiydik. Anlattıklarındaki marifet yüzünden değil, anlatışındaki huşunun tutulmasındaydık. Elif Şafak'a bayılmayan bir grup olarak dışarı çıktığımızda kendi adıma bir an Elif Şafak'ı seviyorum zannettim. O kadar hipnotik bir konuşmaydı ve Elif Şafak o kadar yukarıda ve bana uzakta bir yerde oturuyordu ki sesin dağılışı gibi soruları karşılarken takındığı bal mumu ifadeleri, bana ulaşana kadar havada yok oluyordu. İnsanın kendini evreni kucaklamaya inandırması ve bir tür belgesel kanalı gibi farklılığı kutlaması bizde alerji yapıyordu. Üstelik ötekiliklerin üzerinden geçilmesi, bizzat kendi ötekiliğinin diğer ötekilik biçimlerine reenkarne edilmesi önerisi olan romanları sonunda Aşk'a tosluyordu.
Aşk bir ötekilik değil, bir birörnekleştirme örneğidir. Aslında konuşmanın konusunu broşürden okunan haliyle okuyamadığımızda bile bu gayet anlaşılır olabilmekte. Zira broşür şöyle yazmalıydı: "Elif Şafak ile Eşcinsel Aşkı Üzerine". Üzerini bu blog çizmiyor elbette, ötekilik meraklısı Elif Şafak çiziyor.
Konuşmada ısrarla son romanı Aşk'taki ilişkinin homoerotik öğeler içermediğini tekrar edip buna kendini inandıran Elif Şafak maalesef konuşmacıların bir çoğunluğunu inandıramadı. Önerisi kimlikler arası geçişlilikte empati adelemizin gelişmesiydi. Oysa kimliğin geçilmesi gereken bir yol olması onun artık yanlarından taşmasından belliydi. Kimliğin artık içine sığamadığımız bir şey olduğunu, okurlarına kimlik dondurmasının üzerini yalatıp onlara semazen olduklarını düşündürten yazar, henüz bilmiyordu. Sürekli savunusuna "Benim baktığım yerden..." diye başlıyor, devam eden konuşmalarda ise huşu içinde konuşmaya devam ediyordu.
Konuşma başlamadan önce kitaplarının önünde durmuştum. Kitapları Doğan Yayınları'ndan yeni basılan yazarın kitap kapakları önümüzde kapaklandı. Şehrin Aynaları'nın üzerinden Hüseyin Çağlayan'ın 2000 Sonbahar/Kış koleksiyonundaki (After Words) sehpa olan etek fotoğrafı bana bakıyordu. Ne alaka? Kendindeki görüntüyü biraz daha kırmak ve cesaretli davranmak konusunda modaya mı geçiş yaptınız?
Bunu empatik titreşimlerimle dahi anlayamadım. Yayınevlerinin okurların kapaklara olan hassasiyeti konusunda daha dikkatli olması gerekirken saçmaladıklarını da anlayamadıklarım arasına rahatlıkla eklerim. Yoksa bu erkeklik meselesi Aşk'tan pörtler miydi? Zaten bu yüzden Aşk, içinde temel metnin damarlarının kesilmesiyle kan kaybından bir erkeklik durumuna çarptı. Bu çarpmadan sonra erkekler için çıkan Aşk'ta okurlar kör oldu. Üniversite öğrencileri olan erkek bireylerin dahi içinden birileri kitabı gazete ile kaplayarak okuyorsa bana biri pembe polo tişörtlerin nasıl moda olduğunu anlatsın.
Asla "Bir üniversite öğrencisi nasıl pembe rengin toplumsallığını görmez?", demeyeceğim. Eğitimli dangalozların da bu hayatta var olduğu bir gerçek var.
Konuşma sırasında bütün kitaplarını okumuş bir hayran, Aşk'ın kapağının onda yarattığı hayal kırıklığını anlattı. O da hayranına renksiz ve hülyalara dalan pozlarının kırılması için böyle bir renge başvurduklarını ama kısa bir zaman sonra erkeklerin yoğun şikayetleri üzerine Aşk'ı başka bir renkte basacaklarını söyledi. O an Orhan Pamuk'un modasının geçtiğini anlamıştım. Orhan Pamuk yıllarca kendi yazarlığına yedirdiği tanıtım taktiklerinin boşa olmadığını Nobel'i ile kanıtlamıştı. Geçtiğimiz hafta ise Elif Şafak'ın Aşk'ının Orhan Pamuk'un rekor satışlarını devirdiği yazılıyordu her yerde, konu ise kitabın yeni kapağıydı.
Bize kimliklerden ve iyimserlikten bahseden, kendi önerdiği ciklet balonu teorilere inanan, okurlarını kültürlerarası geçimlilik ile de idare eden Elif Şafak, cukkasında erkeklere ayırdığı yerin altını çiziyordu ve yazarlık elbette her şey gibi pazarla(n)madan geçiyordu. O yüzden bu sene kültür pazarlaması dersi hocasına önerdiğim Orhan Pamuk seçeneğini geri çekip yerine bolca Elif Şafak yazacağım.
Notlarınızı değiştirin, çünkü yazar olmak artık nasıl böyle bir şeyse okur olmak da kimliğin üzerine (hoşlanmayacağınız bir hayaletin ismini zikrediyorum ama) sınıfsal bir şey oldu. Görebilene.
07 Temmuz 2009 Salı
04 Temmuz 2009 Cumartesi
OTURMA ODALARI//
Türkiye'nin dış göç tarihçesinde yazılanlar, yazılmayanlar ve sözlü tarihler arasında gezinirken, kendisine bir terminoloji, duvardan sonra başka türlü bir egzotizm duvarı inşa edildiği fark edilebilen Almanya birçok disiplin için düşünsel ve içeriksel bir önem taşımıştır. Çünkü Almanya, tüm küreselleşme örneklemelerini boş yer bırakmadan doldurur.
Oysa dış göçün vardığı başka yerlerde de bir önceki örneğe bazı açılardan uygunluk göstermeyen başka bir örnek var, o da İsveç. İsveç'in Rinkeby'si, hatırımda kaldığı kadarıyla bir öğrenci uydu muhiti olarak kurgulanırken yaşanan göç hareketinin kaydığı yere dönüşmüştür. Bir süre sonra ise Rinkeby olmuş size Türkeby. Üzerine Rinkeby Sweedish de üretilmiş, aynen "kanak sprak" gibi.
Göç çalışmaları bize tüm bu bilgileri burjuva okumalarımıza olanak sağlayarak sunarken akademyanın yükselen eğilim tablosundaki yerini hakkıyla aşmıştır. Her göççünün çalışmasının altında yanıp sönen isim olarak Prof. Dr. Nermin Abadan Unat'ın açtığı yol şimdi ise "ülkelerine" geri dönenlere kaydı.
Ahmet Ünver'in fotoğrafları ile karşılaştığımda bende konunun hâlâ sıcak olduğunu gördüm. Fotoğrafçının dediği gibi bir balon içinde yaşanıldığının hissedildiği, geri dönmenin uzaklaştığı için kutsallaştığı, bu yüzden konuşmaların aralarına bolca sessizlik saçıldığı fotoğraflardan seziliyor. Dinlediğim ulusaşırı hikâyeler, Türkiye'de izne gelindiğinde Avrupa'da gösterilenin aynısı bir hassasiyetin gösterildiği "oturma odalarında" (tırnak sebebi: Ayşe Şimşek Çağlar, "A Table in Two Hands", Fragments of Culture, The Everyday of Modern Turkey, Deniz Kandiyoti & Ayşe Saktanber (eds), London: I.B. Tauris) ve kristal ya da vantilatörlü avizeler altında anlatıldığı için Ahmet Ünver, çocukken bavulun içinde Avrupa'ya götürülen kendim ile ilgili yazılmamış bir hikâye olarak bekleyen masalın tozunu aldı. Bu toz alınırken ise ilk fark edilen izinlerde gelinen evlerdeki avizelerin hayatlar kadar oksitlenmiş olduğuydu.
http://www.ahmetunver.com
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
